Catifolia i różnice w stylach kaligrafii
Hand lettering

Catifolia i różnice w stylach kaligrafii

Wpis gościnny Weroniki Kowalskiej – znanej jako Catifolia i różnice w stylach kaligrafii.

Hej, nazywam się Weronika Kowalska, kaligrafią zajmuję się już od dwóch lat, a od półtora roku prowadzę Instagrama pod nazwą @catifolia, gdzie publikuję swoje prace. Gdy zaczynałam przygodę z brushpenami myślałam, że kaligrafia to tylko te literki z zawijasami, ale im głębiej brnęłam w historię pism, tym więcej ich odkrywałam. Dziś głównie piszę tradycyjnymi pismami przy pomocy stalówek, dlatego opowiem Ci o podstawowych różnicach między klasycznymi stylami kaligrafii. Zapraszam!

Pisma możemy podzielić ze względu na ich różne właściwości. Najprostszy podział zależy od stalówki używanej do uzyskania linii, i tak stalówek ostrych/elastycznych używamy do kursywy angielskiej zwanej Copperplate Script, pisma spencerskiego Spencerian Script oraz pisma damskiego Italian Hand/Ladies Hand, natomiast stalówek ściętych o szerokim zakończeniu używamy do pism typu uncjała, foundational, italika, pismo rondowe oraz do pism gotyckich (textura quadrata, fraktura, bastarda, rotunda).

Style te możemy również podzielić ze względu na kąt pochylenialiter względem linii bazowej. Copperplate jest pochylony o 55o, Spencerian o 52o, a italika o 9o. Reszta pism nie pochyla się, czyli wszystkie proste linie są pisane pod kątem 90o, prostopadle do linii bazowej. Tu muszę zaznaczyć, że kąt pochylenia litery to nie to samo co kąt trzymania stalówki, mimo iż oba mierzone są względem poziomej linii bazowej. Stalówki elastyczne trzymamy tak, aby ich oś długa była równoległa do kąta pochylenia całego pisma, natomiast kąt trzymania stalówki odnosi się do stalówek ściętych i regulujemy go obracając pióro w palcach, w osi obsadki. Każde pismo szeroko stalówkowe ma własny kąt trzymania stalówki, dla uncjały to 20-30o, dla italiki 40o, a dla tekstury i fraktury 45o.

Nie mogę również nie wspomnieć o proporcjach liter. I tu znów idziemy według podziału stalówkowego. Pisma kreślone ostrą stalówką mają proporcje wyrażane za pomocą ilorazu wysokości wydłużeń górnych lub dolnych do małej litery „a”. Czyli najpopularniejsza proporcja dla kursywy angielskiej 2:1:2 oznacza, że jeśli mała litera „a” ma 5mm wysokości, to „k” będzie miało 10+5=15mm. Wysokość liter pisanych szeroką stalówką odmierzamy natomiast rysując daną stalówką „schodki” równolegle do linii bazowej, czyli tzw. skalę. Takie proporcje np. dla foundationala pisanego stalówką 2mm przy wysokości liter na 4 szerokości stalówki,  dają wysokość litery „a” na 4x2mm=8mm. Pisząc ściętą stalówką pamiętaj, że różne style mają różne proporcje wydłużeń do wysokości małych liter.

Patrząc na litery możemy również zauważyć, że w niektórych pismach jakby samoistnie się łączą, a w innych nie. Copperplate, Spenceriani rondowe należą do pism kursywnych, czyli takich, gdzie litery się ze sobą zlewają i przechodzą jedna w drugą. W italice tylko niektóre litery się ze sobą łączą, natomiast inne style raczej nie łączą liter. Pisma też dzielą się na te, które bazują na owalu (takie jak kursywa angielska i italika) oraz te, dla których bazową formą jest okrąg (np. uncjała, foundational, rondowe). Ostatni podział wyróżnia pisma o małym świetle międzyliterowym, czyli gęsto nakreślone linie z małymi odstępami, jak w teksturze, i większym świetle, jak np.italika.

Myślę, że na tym zakończymy tę krótką podróż po różnicach między klasycznymi pismami. Mam nadzieję, że przekonałam Cię jak wiele różnorodności niesie ze sobą kaligrafia i wyjaśniłam kilka zasad rządzących tradycyjnymi pismami. Daj znać jeśli będziesz mieć jakieś pytania i napisz czy artykuł Ci się spodobał 😉 Cześć!

Weronika @catifolia

Więcej o podstawach kaligrafii i pisaniu piórem dowiesz się wchodząc w hasztag #Kaligrafia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *